|
|
|
|
Użytkowników Online |
|
|
|
|
|
 Gości Online: 6
Brak Użytkowników Online
Zarejestrowani Użytkownicy: 556
Najnowszy Użytkownik: saviok
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Historia snookera - Mistrzostwa Świata |
|
|
|
|
|
Jak już wiadomo, w snookera grano od roku 1875, jednak zasady gry nie były oficjalnie ustalone, aż do roku 1919, w którym spisane zostały przez Billiards Association i Control Council Club (później BA & CC). Bilard Angielski był grą dominującą w klubach Wysp Brytyjskich do około 1920 roku, kiedy to zaczęto promować regionalne, zawodowe turnieje snookerowe. Wielu graczy tamtego okresu widziało duże możliwości rozwojowe nowej gry i naciskało BA & CC, aby zorganizowało turniej otwarty. Inicjatorem tej imprezy okazał się Bill Camkin, właściciel klubu w Birmingham. Był on przyjacielem Joe Davisa, który grał w jego klubie przez wiele lat. Bill i Joe złożyli propozycję zorganizowania profesjonalnych mistrzostw świata do BA & CC i pomysł ten został zaakceptowany. Finał tego turnieju miał się odbyć w klubie Camkina w Birmingham. W mistrzostwach wzięło udział dziesięciu graczy, a pierwszy mecz odbył się w listopadzie 1926 roku pomiędzy Tomem Newmanem i Melbournem Inmanem. W finale Joe Davis pokonał Toma Dennisa 20:11. W nagrodę otrzymał sześć funtów i dziesięć pensów oraz puchar, który wcześniej sam kupił. [Hayes 2004]
Joe Davis i Tom Newman w finale pierwszych Mistrzostw Świata [tsnsnooker.com]
W kolejnym roku mistrzostwa rozgrywano w formule challenge. Joe czekał na swojego finałowego przeciwnika (z ang. challenger), który miał być wyłoniony z turnieju eliminacyjnego. Z roku na rok malała liczba uczestników, a w 1931 było ich tylko dwóch. W następnych latach pojawiło się jednak kilku zawodników zagranicznych wraz z Australijczykiem Horacem Lindrumem, kuzynem wielkiego mistrza bilarda angielskiego, Waltera. Horace był jedynym graczem, który stanowił realne zagrożenie dla niepokonanego Davisa. Jednakże Joe pozostał niepokonany do roku 1940, po którym odwołano mistrzostwa z powodu drugiej wojny Światowej. Najbardziej zacięty mecz Joe stoczył ze swoim młodszym bratem, Fredem, właśnie w 1940 roku, wygrywając 37:36.
Fred Davis [www.tsnsnooker.com]
Pierwszy brejk powyżej stu punktów (century) zdobył również Joe Davis. W 1935 roku uzyskał 110 punktów, a swój rekord podwyższył do 136 punktów w meczu finałowym z 1946 roku, w którym pokonał Lindruma po rozegraniu 145 partii. Następnie wycofał się z udziału w Mistrzostwach Świata po piętnastu kolejnych zwycięstwach. Jego brat Fred Davis oraz Szkot Walter Donaldson podzielili się między sobą kolejnymi pięcioma tytułami. W 1952 związek sportowy zrzeszający snookerzystów BA & CC zdecydował pozostawić organizację turnieju samym zawodnikom. Od tej pory turniej znany był jako Proffesional Matchplay Championship i uznawany był za Mistrzostwa Świata. Fred Davis wygrał wszystkie mistrzostwa z serii Matchplay, po czym zrezygnował z kariery w 1957, a mistrzostwo w tym roku zdobył John Pulman. Od tej pory niestety gra w turnieju nie przynosiła żadnego zysku i mistrzostwa zostały zawieszone na siedem lat [Hayes 2004].
Dennis Taylor po wbiciu ostatniej czarnej finału MŚ z 1985 roku [www.tsnsnooker.com]
W porozumieniu z BA & CC Rex Williams wznowił mistrzostwa na zasadach znanej z poprzednich lat formuły challenge. Pulman obronił tytuł siedem razy, a następnie w 1969 roku, w którym pojawiło się kilku dobrych graczy, mistrzostwa zorganizowano w systemie pucharowym. Pozyskano również sponsora, którym okazała się firma Players No. 6. Zupełnie inaczej niż dziś mecze były rozrzucone w ciągu całego sezonu. A finał, w którym rozegrano ponad siedemdziesiąt partii, trwał wiele dni. W 1971 roku mistrzostwa rozegrano w Australii, a organizatorzy zdecydowali przeprowadzić rundę eliminacyjną. Zachowano jednak system pucharowy. Australia była gospodarzem mistrzostw ponownie w 1975 roku, ale kolejne w 1976 znów miały miejsce w ojczyźnie snookera - Anglii. Od 1977 roku turniej główny rozgrywany jest w teatrze Crucible w Sheffield. [Hayes 2004]
Steve Davis świętujący zdobycie tytułu Mistrza Świata [Everton 1986]
Przez kolejne lata doszło do kilku niewielkich zmian. Liczba uczestników została najpierw zwiększona z 16 do 24, a potem do 32 zawodników. W 1980 zredukowano ilość partii w finale do maksimum 35. Największe zmiany można było zauważyć w poziomie gry i umiejętności wbijania wysokich brejków. W 1970 brejki powyżej stu punktów były rzadkością, ale w 2002 w samym Cruicible odnotowano ich aż 68. Do dziś w turnieju głównym padło sześć brejków maksymalnych - 147 (stan na rok 2005 - dop. redakcji), a osiągnięcie poniżej 140 punktów nie ma raczej szans na najlepszy brejk Mistrzostw.
Alex Higgins po zdobyciu tytułu Mistrza Świata w 1982 [Everton 1986]
Ostatnie lata obfitowały we wspaniałe chwile i niesamowite mecze. Ray Reardon, Steve Davis i Stephen Hendry zdominowali trzy ostatnie dekady. Finały z ich udziałem, były zawsze wspaniałym widowiskiem. Dwa z nich, niezakończone akurat zwycięstwami wielkich mistrzów okazały się niepowtarzalne. Widzowie nie zapomną z pewnością wygranej Dennisa Taylora nad Stevem Davisem na finałowej czarnej bili w 1985, czy też łez Alexa Higginsa po zdobyciu drugiego tytułu w 1982 roku po meczu z Ray'em Reardonem. Jimmy White zawsze będzie miał specjalne miejsce w sercach kibiców za godność, z jaką przyjął sześć kolejnych porażek w finale - pięć z nich z rzędu, a cztery ze Stephenem Hendrym. Niezapomniany pozostanie również Fred Davis, który w wieku 64 lat doszedł aż do półfinału.
Autor: Marek Derek
Następny rozdział: Tabela finałów Mistrzostw Świata
POWRÓT
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Odwiedź ich |
|
|
|
|
|
Shanghai Masters 2010
Players Tour Championship 3
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Logowanie |
|
|
|
|
|
Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem? Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.
Zapomniane hasło? Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 Gazeta Polski Snooker |
|
|
|
|
|
Aktualny numer:
Polski Snooker 27
Kliknij na obrazku, żeby pobrać.
Poprzedni numer:
Polski Snooker 26
Inne numery:
25,
24,
23,
22,
21,
20,
19,
18,
17,
16,
15,
14,
13,
12,
11,
10,
9,
8,
7,
6,
5,
4,
3,
2,
1
|
|
|
|
|
|
|
