|
|
|
|
Użytkowników Online |
|
|
|
|
|
 Gości Online: 6
Brak Użytkowników Online
Zarejestrowani Użytkownicy: 556
Najnowszy Użytkownik: saviok
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Historia snookera - Masters |
|
|
|
|
|
Najdłużej trwającym turniejem poza Mistrzostwami Świata jest Masters. Mimo że nie jest turniejem rankingowym, uważany jest za jeden z najbardziej prestiżowych, również ze względu na drugą co do wielkości pulę nagród. Przez 27 lat był promowany, organizowany i sponsorowany przez koncern tytoniowy Benson & Hedges, oczywiście pod patronatem światowego związku - WPBSA.
Pierwszy turniej Masters odbył się w 1975 roku, kiedy to dziesięciu czołowych zawodników zaproszono do West Centre Hotel w Londynie. Pierwszym zwycięzcą okazał się John Spencer. Za zwycięstwo w finale nad Rayem Reardonem odebrał czek w wysokości 2000 funtów. W następnym roku zawody przeniesiono do New London Theatre w londyńskiej dzielnicy Drury Lane. Znów brało w nich udział dziesięciu graczy, a tym razem Ray Reardon nie dał sobie odebrać zwycięstwa [blueyonder.co.uk].
Ray Reardon [www.allsportsbid.com]
Wśród zaproszonych do Masters w 1977 znalazł się Doug Mountjoy, który właśnie dołączył do grona profesjonalistów po wygraniu Mistrzostw Świata Amatorów. Był to jego pierwszy turniej zawodowy i od razu skończył się jego zwycięstwem. Jego przeciwnikami byli sami mistrzowie świata - John Pulman, Fred Davis, Alex Higgins, a w finale Ray Reardon. Pierwszą nagrodą było znów 2000 funtów [www.cajt.blueyonder.co.uk].
W 1979 turniej przeniesiono do miejsca, w którym rozgrywany jest do dziś, mianowicie Wembley Conference Center. Dopiero w tym roku padł pierwszy break powyżej stu punktów - 132, ustanowiony przez Alexa Higginsa, późniejszego finalistę. Liczbę uczestników zwiększono do dwunastu w 1981 roku, a Higgins w swoim czwartym kolejnym finale wreszcie wygrał, pokonując Terry'ego Griffithsa. Ale Walijczyk ustanowił nowy rekordowy brejk - 136.
Steve Davis zdobył pierwszy ze swoich trzech tytułów w 1982, a w 1983 transmisje na żywo spowodowały podniesienie pierwszej nagrody do 16000 funtów i zwiększenia liczby uczestników do szesnastu. Mecz pierwszej rundy pomiędzy Alexem Higginsem i Billem Werbeniukiem oglądało 2876 osób - najliczniejsza publiczność, jaka kiedykolwiek zgromadziła się na zawodach snookerowych. W 1984 oglądano pierwszy i jak dotąd jedyny brejk 147 osiągnięty przez Kirka Stevensa. Miało to miejsce w przegranym przez niego półfinale z Jimmym Whitem, który został później zwycięzcą całego turnieju. W tym roku po raz pierwszy w Mastersie zagrała pierwsza 16 rankingu, a główną nagrodę zwiększono do 35000 funtów [www.cajt.blueyonder.co.uk].
Kanadyjczyk Cliff Thorburn zwyciężył w 1985 i jako pierwszy obronił tytuł w roku następnym. W 1987 wygrał Dennis Taylor, bijąc w finale Alexa Higginsa, dla którego był to już piąty finał. W 1988 po raz pierwszy w finale partie wygrywał tylko jeden zawodnik. Był nim Steve Davis, który pokonał bezradnego Mike'a Halleta 9:0. Era Stephena Hendry'ego rozpoczęła się w 1989. Dla dwudziestoletniego wtedy Szkota był to pierwszy Masters. Zwyciężył w nim i pozostał niepokonany przez kolejne pięć lat, do finału z 1994 roku, kiedy to przegrał ze swoim rodakiem Alanem McManusem. W międzyczasie sponsor ustanowił dwie dzikie karty. Stało się to w 1990 i dało możliwość zaproszenia na turniej ulubieńców publiczności. Rok później zorganizowano Benson & Hedges Championship, turniej dla zawodników spoza pierwszej szesnastki rankingu. Zwycięzca tego turnieju otrzymywał prawo do gry w Masters. Tak pozostało do dziś. W 1991 pierwsza nagroda osiągnęła po raz pierwszy sześciocyfrową sumę [www.cajt.blueyonder.co.uk].
Cliff Thorburn [www.tsnsnooker.com]
W 1995 fani na Wembley zyskali nowego bohatera. Był nim Ronnie O'Sullivan, który pokonał 9:3 Johna Higginsa i został najmłodszym zwycięzcą w historii turnieju. W kolejnej edycji Ronnie znów pojawił się w finale, doznając porażki na rzecz Stephena Hendry'ego, sięgającego po swój szósty tytuł. Rok później O'Sullivan przegrał kolejny finał, tym razem ze Stevem Davisem, którego ostatnie zwycięstwo miało miejsce piętnaście lat wcześniej [www.cajt.blueyonder.co.uk].
W 1998 finał miał niesamowicie dramatyczny przebieg. Doszło do decydującej partii, w której padł remis. Przy dogrywce na czarnej bili Mark Williams zachował zimną krew i pokonał Stephena Hendry'ego, odzyskując tytuł dla Walii po osiemnastoletniej przerwie.
Kolejny Walijczyk Matthew Stevens zwyciężył w 2000 roku, nie bez dramaturgii w meczu finałowym. Ken Doherty był na drodze do drugiego brejka maksymalnego w historii Masters. Wystarczyło wbić ostatnią, łatwą czarną, ale pomylił się na niej. Kolejne dwa lata należały do Paula Huntera, który obydwa finały wygrał w decydujących partiach. Został tym samym trzecim zawodnikiem, któremu udało się obronić tytuł. W finale z 2003 roku Mark Williams znów pokonał Stephena Hendry'ego [www.cajt.blueyonder.co.uk].
Zakaz sponsorowania sportu przez koncerny tytoniowe oznaczał, że 2003 rok był ostatnim pod patronatem Benson & Hedges, jednak turniej przetrwał bez sponsora promowany głównie przez światowy związek - World Professional Billiards and Snooker Assosiation. System pozostał ten sam z dwiema dzikimi kartami. Jedną z nich otrzymuje zwycięzca nowopowstałego Masters Qualifying Event, który zastąpił B&H Championship. W 2004 po raz trzeci zwyciężył Paul Hunter, a w 2005 triumfatorem okazał się Ronnie O'Sullivan [www.cajt.blueyonder.co.uk].
Autor: Marek Derek
Poprzedni rozdział: Tabela finałów UK Championship
Następny rozdział: Tabela finałów Masters
POWRÓT
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Odwiedź ich |
|
|
|
|
|
Shanghai Masters 2010
Players Tour Championship 3
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Logowanie |
|
|
|
|
|
Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem? Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.
Zapomniane hasło? Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 Gazeta Polski Snooker |
|
|
|
|
|
Aktualny numer:
Polski Snooker 27
Kliknij na obrazku, żeby pobrać.
Poprzedni numer:
Polski Snooker 26
Inne numery:
25,
24,
23,
22,
21,
20,
19,
18,
17,
16,
15,
14,
13,
12,
11,
10,
9,
8,
7,
6,
5,
4,
3,
2,
1
|
|
|
|
|
|
|
